martes, 5 de octubre de 2010

Melancolía...


Y si llueve me entra la melancolía. El cielo se pone triste y yo me entristezco con él. Me gusta fijarme en como las gotas de lluvia caen en el suelo, haciendo un círculo perfecto. Me recuerda cosas, momentos vividos, charcos pisados, pies mojados, besos robados... Es triste que llueva, pero a veces esa tristeza me gusta porque que existan momentos tristes hace que los alegres sean más especiales...

lunes, 27 de septiembre de 2010

Ana Kiro


Fuches o meu soño feito realidade. E así é como te recordarei. Nunca olvidarei o ben que me trataches sempre, as nosas conversas telefónicas, as túas palabras sempre tan sinceras, os teus consellos, o teu sorriso, eses ollos tan bonitos e tan brillantes que inspiran tanta confianza, mais sobre todo, nunca olvidarei o teu cariño, pois é o mellor regalo que me fixeches. Grazas de corazón por todos estos anos, por cumplir ese soño tan desexado. Quérote moitísimo, e sábelo. E non só iso, admírote e apréciote. Sempre e por sempre, PROMÉTOO, estarás no meu corazón. Descansa Ana...

viernes, 10 de septiembre de 2010

De campamento...


Parecía dificil. Era la primera vez que me enfrentaba a un campamento urbano. Había niños de todas las edades, voluntarios y monitores. El miedo a esta nueva experiencia se mezclaba con mis ganas de empezar y pronto todo fue muy fácil. Recuerdo los juegos, las manualidades, las risas, las bromas, los gritos, los bailes... Cada niño tenía algo especial que pronto llegó a mi corazón y cada día que pasaba más me gustaba verlos y reírme a su lado. Con ellos no existen tristezas, todo es alegría. Lo cierto es que agotaban muchísmo pero todo se compensaba al pasarlo tan bien. La ayuda de las monitoras y los voluntarios fue muy importante, siempre dispuestos a todo, sobre todo si de alguna broma se trataba. Y a los niños acabas cogiéndoles tanto cariño como ellos a ti, es maravilloso cuando te llenan de besos o te dicen alguna que otra tontería que te saca esa sonrrisa que tanto tiempo llevabas esperando. Ahora todo se ha terminado, al menos por este año y sin nunguna duda he de decir que ha merecido la pena. Repetiría hoy mismo. Del campamento me llevo buenos amigos y muy buenos recuerdos que nunca olvidaré. Solo me queda decir: hasta el próximo año...

domingo, 29 de agosto de 2010

Una mirada de amor...


Y es que ayer algo no me dejaba dormir. Pasaban por mi mente todas las escenas que vivimos juntos, como esa película de tu vida que ves antes de pasar a ese “otro mundo”. Pero en especial recordaba un momento. Ese momento. Nuestro momento. Estábamos en lo más alto de la ciudad. Tu me habías quitado mis bailarinas, las negras, lo recuerdas? Querías que juntos sintiésemos la hierba con la planta de los pies. Recuerdo nuestra conversación mirando aquel cielo tan azul, esa conversación que es nuestra y sólo nuestra. Seguramente fuese el mejor día de verano. Tú me hacías cosquillas y yo me reía mientras caíamos a rolos cuesta abajo. Pero lo que más recuerdo es, sin ninguna duda, la forma en que me mirabas. Y también la forma en que yo te miraba. Lo recuerdo y hasta parece que me asusta. Creo que ese día no sabía lo que significaba, simplemente te miraba, pero hoy, aunque me cueste reconocerlo, creo que se trataba de una mirada de amor.

miércoles, 4 de agosto de 2010

Diante dun bo café...


Incríbel sensación. A verdade nunca pensei que tras tantos anos continuaríamos véndonos. Síntome especial cando pese a ter sempre tantas cousas que facer, tanta xente á que ver, e tan pouco tempo para estar aquí continuas a gardarme un anaquiño para min. Ás veces sínto que teño que falar moi, moi rápido para poder resumir en pouco máis dunha hora a cantidade de cousas que me pasan en meses. Encántanme sempre as túas preguntas curiosas, o teu interese, o teu soriso mentres me falas mais sobre todo encántame que me contes cousas: novas experiencias, sensacións, sentimentos e, sen dúbida, para min, os teus consellos sempre son e serán os mellores.

Que rico sabe o café cando o tomo contigo! Supoño que porque adoro as túas palabras, sempre tan doces e cheas de sinceridade e de agarimo.

Agora as dúas cambiamos un pouco de vida, ti un pouco máis ca min, mais seguro que che vai todo moi, moi ben. Deséxote toda a felicidade do mundo de corazón porque o mereces de verdade.

E agora só me queda pedir un desexo: volver a veros moi, moi cedo!


Un bico moi, moi forte.

jueves, 15 de julio de 2010


Sorprendente. Este es el primer adjetivo que viene a mi mente si pienso en mi primera experiencia con el camino de Santiago. La aventura se presentaba completa: casi 22km por delante y todos nosotros frente a un chocolate caliente a las 9 de la mañana nos disponíamos a comenzar. Un día de sol nos sorprendía junto a cinco intensas horas llenas de risas, historias, anécdotas, pequeños mareos, sed, agujetas y dolor de pies. Nunca olvidaremos al Fraile Daniel llegado directamente desde Italia pese a su origen polaco, a Alejandro San y sus "historias de batallas", a la farmacéutica de la Ronda, ni al señor que todos pensabamos que tenia intención de vendernos un bastón. Credenciales en mano, preciosos cuños a medida que nos aproximabamos al destino, caminos llenos de piedras y cuestas hacia arriba, y después hacia abajo, gente agradable que te saluda amablemente preguntándote de donde eres y otra no tan agradable, esos fueron algunos de los principales ingredientes para tan especial velada.


Nunca olvidaré lo increíble que resulta el camino, por él pasan millones de personas cada año, personas con historias diferentes, con lenguas diferentes, con costumbres diferentes. Unos a caballo, otros en bicicleta y otros como nosotras, a pie y con una mochila. Algunos en grupo y otros solos, en silencio, reflexionando y disfrutando de esa soledad tan deseada. Cada cuál diferente y cada cuál especial por sí sólo. Estoy deseando volver, ya nos queda poco. Nuestro próximo destino: Sarria. ¡Nos vemos, compañeros!

sábado, 3 de julio de 2010

Marabillosamente perfecta


Licenciada. Si, parece que dá medo, mais soa ben, moi ben. Canto tempo esperando este momento! Foron catro longos anos nos que houbo risas, medos, enfados, festas, exames, cafés, mais exames... Mais repetiría hoxe mesmo porque o certo é que aínda que leve tempo desexándoo, o botarei moito de menos. E non só esa sensación de ir todos os días á Universidade senón que botarei de menos a todos os meus compañeiros e a todos os meus profesores porque pese a ser deles dos que moitas veces dependemos, sei que son para todos nós un grande apoio e máis nunca carreira como é filoloxía.


O acto de graduación foi marabilloso, grazas a todos os que me acompañástedes nese día. No momento do discurso a sensación era tan horíbel como incríbel pois pese aos nervos do momento anterior e ao temor de que non saíse como esperabamos, penso que foi estupendo e que non só gustou, senón que saiu até ben. Foi moi bonito recordar todos eses momentos vividos reodeados de amigos, familiares e profesores. GRAZAS a todos.


E agora toca pensar con que continuar, porque sempre que cerramos unha etapa debemos abrir outra nova. Xa vos contarei da miña nova aventura que pronto, moi,moi pronto comezará...